Canan Beykal (1948), 1972 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü’nden mezun olmuştur. Sanatçı, öğrencilik yıllarından itibaren geleneksel resmin geçerliliğini sorgulamaya başlamış; Yapısalcılığa ve dile olan ilgisiyle "dil"i temel bir sanat malzemesi olarak benimsemiştir. 1977 yılında "Kolajın Yağlıboya Resimden Özerkliği" başlıklı teziyle yeterlik çalışmasını tamamlayan Beykal, aynı dönemde Paris’te gerçekleştirdiği desen çalışmalarıyla uluslararası sanat ortamıyla bağ kurmuş, Mario Merz ve Hans Haacke gibi isimlerin kavramsal yaklaşımlarına ilgi duymuştur. Beykal, 1980'lerin ortalarından itibaren Türkiye'de Kavramsal Sanat ve yerleştirme geleneğinin tanınmasında kritik rol oynayan "Öncü Türk Sanatından Bir Kesit" ve "A, B, C, D" sergilerinde yer alarak bu akımın öncüleri arasına girmiştir. 1981 tarihli "İzm'ler" sergisiyle dili doğrudan bir sanat malzemesi olarak kullanmaya başlayan sanatçı; çalışmalarında metinlerin yanı sıra ses, fotoğraf ve nesne gibi geleneksel olmayan ögelerden yararlanmıştır. Sanat pratiğini sadece estetik bir kaygıyla değil, toplumsal ve siyasal olguları kavramsal boyutlarıyla irdeleyen eleştirel bir zemin üzerine inşa etmiştir. Sanatçının sergileri, genellikle toplumsal belleği ve insani deneyimleri sarsıcı bir biçimde sorgular. "Odalar" (1994) sergisinde yakılan kitaplar üzerinden okuma-yazma eylemini, "Bana Geldiğin Yeri Anlat" (1994) çalışmasında kimlik ve aidiyet kavramlarını, "Bir Küçük Aslancık Varmış" (1997) yerleştirmesinde ise savaş kurbanı çocukların yaşamlarını ışıklı kutular ve metinlerle işlemiştir. Sanat yaşamı boyunca kolajdan enstalasyona kadar geniş bir teknik yelpazede üretim yapan Beykal, aynı zamanda sanat üzerine yazdığı eleştirel ve çözümleyici yazılarına devam etmektedir.

• 2001 — Made in Turkey
• 2014 — Satır Araları