Zeki Arslan, sanatsal temellerini 1977-1982 yılları arasında Münster Sanat Akademisi Tasarım Bölümü’nde aldığı klasik eğitimle atmıştır. Bu süreçte figüratif resim, peyzaj, fotoğraf ve gravür gibi farklı disiplinlerle ilgilenen sanatçı, kariyerinin bütününe yayılacak olan "yüzey sorunları" üzerine yoğunlaşmıştır. 1982-1985 yılları arasında deneysel bir "bozma-yapma" dönemine giren Arslan; tuvalin yırtılması, yakılması ve kazınması gibi eylemlerle resim yüzeyini derinden tanımaya çalışmıştır. Bu evrede renkler işlevsel bir ifade taşımaktan uzak; gri, kahverengi ve toprak tonlarının hakim olduğu soluk bir skalada, hiyerarşiden arınmış bir uçsuz bucaksızlık sunar. 1985 yılında kesin olarak soyut tarza yönelen sanatçı, 1990’a kadar süren dönemde "Deutsches Informel" (Alman İnformel Sanatı) akımıyla ilişkilendirilen özgün bir resim dili geliştirmiştir. Bu dönemin en belirgin özelliği, resim yüzeyinin tamamına yayılan ve başı sonu belli olmayan bir yüzeyselliği çağrıştıran "All-Over-Prinzip" (Bütünsel Yüzey) tekniğidir. Arslan’ın bu teknikteki yaklaşımı, 1950’lerin psikolojik ortamından farklı olarak, boyanın kazınması ve belirli alanlarda yoğunlaştırılmasıyla oluşan, renksizlikten doğan içe dönük bir karakter sergiler. 1991 yılı itibarıyla Arslan’ın sanatında yeni bir kırılma yaşanmış; sanatçı İnformel etkilerden uzaklaşarak daha renkçi bir tavra bürünmüştür. Temel renkler üzerine yoğunlaştığı bu dönemde, resim yüzeyi hareketlenmiş ve tablonun merkezinde toplanan renk kümeleri izleyicide ileri-geri yönlü bir perspektif etkisi uyandırmaya başlamıştır.

• 2000 — Zeki Arslan
• 2002 — Çağdaş Sanat 15
• 2020 — Diyaloglar: BODRUM
• 2021 — Çağdaş Sanat 25. Yaz Sergisi